Voor de liefde verruilde Emma de hectiek van Londen voor de rust van Kattendijke

Voor de liefde verruilde Emma de hectiek van Londen voor de rust van Kattendijke

Ze verruilde het mantelpak en de hakken voor een bakkersjas en sportschoenen. Emma Tissing (45) zei het hippe en hectische leven in grote Engelse steden vaarwel toen de liefde haar naar Kattendijke bracht. ,,Het leek wel of ik twintig jaar terugging in de tijd.”

Emma, toen nog met de achternaam Curtis, groeide op in Burton-upon-Trent, een stadje in het hart van Engeland, bekend van zijn grote bierbrouwerijen. Het plaatsje mag zichzelf graag profileren als The world’s most important beer town.

Het is niet voor niets dat Emma af en toe wat bier verwerkt in haar bonbons. Want dat is wat ze nu doet. Als chocolatier maakt de goedlachse Engelse sinds ruim twee jaar de lekkerste dingen in haar winkeltje annex chocoladestudio in het rustige Kattendijke. En dan te bedenken dat ze vroeger als commercieel interieurontwerper een druk bestaan leidde in steden als Londen, Manchester en Liverpool. Ze werkte er voor grote jongens als Coca Cola. Als zo’n bedrijf een nieuw onderkomen zocht, begeleidde Emma dat van begin tot eind. Van het zoeken van een geschikt pand tot de complete inrichting ervan. Een geweldige baan met dito salaris.

En toen was daar ineens je grote liefde uit Nederland.

,,Inderdaad, ongeveer twaalf jaar geleden. Ik ontmoette Jan voor het eerst toen ik voor mijn werk in Duitsland was. Later kwam ik hem weer tegen op een beurs in Londen. Het klikte tussen ons. Ik weet nog dat hij vroeg of ik misschien in Londen bleef. Maar ik moest naar huis. Ik woonde toen in Derby, een plaatsje tussen Birmingham en Nottingham. Later stuurde hij een berichtje. Dat het oké was als ik geen interesse in hem had. Maar dat had ik wel! In het eerste jaar van onze relatie hebben we allebei veel heen en weer gereisd tussen Engeland en Nederland. Dan kwam ik op vrijdag naar hier en vloog ik op maandag in alle vroegte terug. Stond ik daar na de landing meteen met de telefoon aan mijn oor om van alles en nog wat te regelen voor mijn werk.’’

Die goede baan heb je opgegeven. Waarom is Nederland jullie thuisbasis geworden?

,,We hebben zeker ook nagedacht over Engeland. Dan had Jan zijn werk als fysiotherapeut misschien weer kunnen oppakken (hij heeft nu een bedrijf dat zich richt op werkplekinrichting en ergonomisch advies, red). Maar ik had al vrij snel door dat hij een man van het water is. Hij houdt van de zee. Als we van Rotterdam naar huis rijden, neemt hij vaak de route langs de kust. Zelf woonde ik middenin Engeland. Geen zee in de buurt. Dus als we voor Engeland hadden gekozen, was het waarschijnlijk ook op een verhuizing richting de kust uitgedraaid. Waarom dan niet naar Nederland?’’

Waar heb je het meest aan moeten wennen hier?

,,De directheid. Ik verbaas me nog altijd over wat mensen tegen elkaar zeggen. Dat het kledingstuk van de ander wel heel erg strak zit. Dat soort dingen. Ik ben zelf meer van het beleefd zijn, wat wij Engelsen ‘politeness’ noemen. Ik zeg altijd: ‘If you got nothing nice to say, don’t say it at all.’ Dat probeer ik ook door te geven aan onze drie kinderen. Maar er is hier ook zoveel moois. Dat mensen nog echt kunnen genieten als seizoensproducten als asperges of aardbeien er weer zijn, bijvoorbeeld. Dat is op zo’n moment pure luxe. Ik was gewend dat je altijd en overal alles kon krijgen.’’

Het moet raar zijn geweest om van de hectiek van Londen in het piepkleine Kattendijke te belanden.

,,Natuurlijk is het heel anders. Maar ik heb gemerkt dat het negatieve over kleine dorpjes, waar helemaal niks meer zou zijn, vooral van mensen komt die er zelf niet wonen. Ik vind dat er hier juist heel veel is. Het water, de mensen die voor elkaar zorgen, de heerlijke appels in het kastje lang de weg. Allemaal dingen waar ik van geniet. En natuurlijk mis ik de Indiase restaurants en de goede sushibars wel eens. Maar met Antwerpen ligt er een grote stad in de buurt waar je het allemaal vindt.’’

En de taal? Nederlands is moeilijk om te leren, maar je spreekt het behoorlijk goed.

,,In de begintijd heb ik me in het bedrijf van mijn man prima gered met Engels. Later heb ik de keuze gemaakt goed Nederlands te leren. Als mijn kinderen thuiskomen met een briefje van school, wil ik dat kunnen lezen. Op een gegeven moment kende ik hier een Engelse vrouw die tegen haar kinderen zei dat ze maar op hun vader moesten wachten als ze hulp nodig hadden met hun huiswerk. Toen dacht ik: dat gaat bij ons niet gebeuren. Ik ben in Kattendijke zelfs een theetuin begonnen om maar zoveel mogelijk mensen te ontmoeten, zodat ik de taal snel kon leren.’’

Die theetuin is er niet meer. Je hebt nu je eigen chocolaterie. Hoe is dat zo gekomen?

Emma wijst naar een oude chocoladevorm voor het maken van kersenbonbons. Hij heeft een prominent plekje in haar winkel. ,,Die kwam ik tegen in een antiekwinkel. Ik ben daarna in de ban geraakt van handgemaakte bonbons en heb zelfs een opleiding bij de Callebaut-academie gevolgd. Een jaar lang heb ik gratis gewerkt bij verschillende top-chocolatiers. Ik wilde zoveel mogelijk ervaring opdoen.’’

Maar kwam dat echt uit het niets? Ik bedoel: was je niet eerder al hobbymatig met chocola bezig?

,,Nee, echt niet. Ik vond chocola lekker. Meer ook niet. Maar ja, wie niet hè? Ik zeg altijd: als je aan tien mensen vraagt of ze van chocola houden, zeggen er negen ja en de tiende die liegt.’’

Nooit spijt gehad van je nieuwe carrière?

,,Absoluut niet. De winkel loopt goed en ik doe ook veel opdrachten. Nu Sinterklaas en Kerst weer in aantocht zijn, heb ik het ontzettend druk. Veel mensen komen terug, omdat ik inzet op kwaliteit. Daar doe ik geen enkele concessie in. Nooit. Ik gebruik de beste ingrediënten en maak altijd kleine hoeveelheden. Een product staat hier geen maanden in de winkel. Het liefst niet langer dan een paar dagen. Eigenlijk zijn er best wel overeenkomsten tussen mijn oude en mijn nieuwe werk. Ik wil dat alles tot in de puntjes verzorgd is. En als ik ergens aan begin, maak ik het ook af.’’

Rob Paardekam